Í ameríkunni er hægt að fá sér morgunmat á skyndibitastöðum... geðveikt gott.
McDonalds morgunmatur með Pumkin Spice Latte frá Starbucks, bara latte-ið er 400kcal.
Spurning um að hætta þessum slagsmálum við vigtina og detta bara fyrir alvöru í það.
En þegar maður dettur í það og borðar þetta rusl, þá er maður engu skárri en alkarnir, það er hrikalega erfitt að hætta svo. Held að matarfíkn sé engu skárri en aðrar fíknir.

Litla Bellan mín er svo hamingjusöm og hlátumild að það væri ekki hægt að óska sér betra. En hún og bróðir hennar deila sama eiginleika. Gefðu mér 15mín til að vakna og talaðu við mig svo. Ef maður reynir að tala við þau fyrr, urrar bróðir hennar á mann og hún horfir á mann eins og maður sé eitthvað klikk og neitar að brosa.
Ég er reyndar sjálf með eindæmum fúl fyrst á morgnana ef ég fæ ekki að nota snooze takkann á vekjara klukkunni nokkrum sinnum. Spurning um hvaðan þau hafa þetta?

Hvaða land er feitast í heimi? Bandaríki Norður Ameríku. En hvað gerist fyrir fólkið sem er ekki ameríkanar heldur saklausir íslendingar? Þeir fokking fitna. Eins og þú lesandi góður hefur sjálfsagt getið þér til, þá hef ég fitnað!
Látum okkur sjá, það er ekki gert ráð fyrir gangandi vegfarendum eða fólki á hjóli. Ég bý 500m frá skólanum hans Erik og labba með honum þangað á hverjum morgni, konan á móti keyrir.
Auðvitað er auðvelt að kenna eitthverjum öðrum um, en það er líka auðvelt að verða samdauna samfélaginu sem maður býr í og hætta að finnast þetta skrítið. Hérna er ég ekkert svo feit, bara þybbin, WHO er ekki sammála því. Hvað gerir maður þá þegar maður gerir sér grein fyrir því að ég er hætt að taka eftir öllu sem mér sannst skrítið í byrjun? Maður Reynir aftur, setur spurningarmerki við allt, reynir að finna einstaklinga sem eru sammála manni.
En ég bý í biblíubelti Bandaríkjanna, segi JÁ við fóstureyðingum og hjónabandi samkynhneigða. Vonandi finn ég fljótlega einstaklinga sem eru frjálslndir eins og ég, eða byrja að mæta í kröfugöngur samkynhneigða.
Góðu fréttirnar eru:
að ég er búin að prufa grænmetis sushi og elska það, miklu betra en amerískur skyndimatur.
tveir einstaklingar skrifuðu í kommentin hjá mér :) takk Sigga og Kjarri
og þetta reddast, er það ekki?

Kveðja Dagmar Íris með Feituna en ekki ljótuna(konan frá filipseyjum sagði það)

Auðvitað ekki.
Litla daman hefur ákveðið að breyta svefntímunum hjá sér, en maður má það víst ef maður ef bara 5mánaða.
Þannig að það varð lítið um spænskunámið.
Annars ef daman komin með indjána nafn, Frussa Von Der Frusss. Fattaði nefnilega hvernig átti að frussa og er búin að vera frussandi síðan. Sem fólki sem stendur ekki í smekk skiptum á henni finnst rosalega krúttlegt.
Litli herrann spilar fótbolta og sportar hanakambi. Enda með eindæmum kúl.
Hérna er einn góður, fór í filipíska hádegismatinn sem var ógó góður, þar barst umræðan að eitthverju sem ég kommentaði með að ég væri of feit. Svarið sem ég fékk tilbaka er præsless. It's ok you can be fat, you are pretty. Hananú, sem sagt allt í lagi að vera feitur ef maður er ekki ljótur og feitur... lol
Strandbolta æfingarnar ganga vonum framar, þetta er nefnilega skemmtileg íþrótt.
Jákvæða orkan er að skila sér tilbaka, gggúúúússssffrrraaapppaaaa..... ahhh
Kveðja Dagmar Íris
p.s. væri fleiri til í að kvítta í komment? Takk fyrir þitt Fanney ;)

Að vera heimavinnandi húsmóðir er ekki mitt fyrsta val á starfsframa, er held ég ekki á top 10 listanum heldur.
Ekki misskilja mig, ég elska og dýrka börnin mín.
Núna er ég búin að vera hérna í næstum 3 mánuði, það gerist hreinlega ekkert hérna, ekkert.
Hámarkinu á þessu innihaldssnauða lífi lífi var náð hérna fyrir helgi.
Hélt að þátturinn Cops væri byrjaður hérna í götunni.
Hérna er facebook færslan: as I am walking Erik home from school. 3 police car show up at this house and 6 cop show up, then 1 more few min later. This guy is then getting photoed with his shirt off in front of his house. Then a K-9 unit shows up.. then later an Military officer.. And all while I am talking to a friend.. an me the 'homemaker' is wondering what the hell is happening there. The most exciting thing to happen here for a long time.

Eftir þetta ákvð frúin að nú væri komin tími á andlegri þróun.
Í gær fór ég út að labba í rúma 2 tíma, í dag var spilað blak í klukkutíma(er helvíti góð sko).
Svo núna ef litla daman sofnar ætla ég að æfa mig í spænsku.
Var líka dugleg að heilsa öllum hérna í götunni í gær, þar skilaði sér með Filipseyjsku hádegisverðarboði
á fimmtudaginn, og bingói í kvöld.

Spurning um að senda jákvæða strauma út í alheiminn og sjá hvað kemur til baka.

Knúz Dagmar Íris

á maður að skrifa á íslensku eða ensku?

Langaði að deila þessu með ykkur, gamalt email sem ég sendi Guðrúnu Jónu vinkonu 1999 þegar ég var 22 ára og í Fjölbrautarskólanum í Garðabæ.


Sæl og blessuð! Ég var að fara í gegnum gömul skjöl í tölvunni og fann þar gamalt e-mail sem þú sendir mér 4. okt 1999. Vildi endilega deila því með þér :)

Halló elskan. Mér fannst svo leiðinlegt að þú fengir enginn bréf að ég ákvað bara að skrifa þér eitt. Ég fór út á lífið á föstudagskvöldið og skellti mér á bjórkvöld hjá kennó. Síðan var farið á Astró, þaðan flúðum við þegar við(ég+Þórunn) þegar að við sáum að meðalaldur karlmanna var 35 og eldri. Þaðan fórum við á Nellý´s, þar hófst martröðin fyrir alvöru. Við skellum okkur á barinn þar sem allt var á hálfvirði. Fjallhressar með drykk í hendi stormuðum við á dansgólfið. Andlitið seig rólega niður, brosið varð gestur gærdagsins þegar við litum yfir dansgólfið. Við okkur blasti Páll Eyjólfsson stærfræðikennari með meiru á miðju gólfinu í grease sveiflu. Við laumuðumst á gólfið en hann sá okkur og heilsaði, við kinkuðum kolli og hurfum.

En þorstinn leiddi hesta okkar aftur saman á barnum. Þá kom spurninginn sem brann á hjarta kennarans "ert þú orðin nógu gömul til að komast inn hérna Dagmar" vá þetta var nokkuð sem jafnvel kom Dagmari á óvart og upplýsti ég hann kurteislega að ég væri nú orðinn 22 ára og væri nú nógu gömul. Þá kom hinn hjartabrennarinn "ertu byrjuð á 6 .kafla í stærðfræðinni" vá kennari sem sefur aldrei. "Páll minn lít ég út fyrir að vera að vinna heimaverkefni í augnablikinu" "nei, nei". Eftir að hafa viðrað þýskukunnáttu mína eða vankunnáttu við þýska vinkonu hans létum við okkur hverfa út í nóttina áleiðis á 22. framhald í næsta emaili "Ævintýri Dídu í miðbæ Reykjavíkur"

Dagmar Íris